• SUBSCRIBE
  • FACEBOOK
  • TWITTER

Spis Treści

Posts by category

  • Uważność stała się jednym z najczęściej powtarzanych słów ostatnich lat, ale dla wielu wciąż brzmi jak niejasny koncept z poradników. Tymczasem w swojej istocie nie jest niczym skomplikowanym ani egzotycznym. To po prostu zdolność bycia obecnym tam, gdzie właśnie jesteśmy, z tym, co aktualnie przeżywamy – bez ciągłego uciekania myślami do wczoraj i do jutra. Brzmi prosto, a jednak dla większości z nas jest to sztuka wymagająca praktyki. Poranek bywa najlepszym testem uważności. Zamiast powoli wejść w nowy dzień, bardzo często zaczynamy go od lawiny bodźców: telefon, powiadomienia, wiadomości, lista zadań. Organizm ledwo zdążył się obudzić, a już musi reagować na dziesiątki impulsów. Uważne rozpoczęcie dnia nie musi oznaczać godzinnej medytacji. Może być krótkim momentem, gdy zanim sięgniesz po telefon, zadajesz sobie pytanie: „Jak się dziś czuję?”, „Czego najbardziej potrzebuję?”. To proste ćwiczenie stopniowo zmienia sposób, w jaki traktujesz samego siebie. Uważność przejawia się też w drobnych czynnościach – takich jak mycie naczyń, mycie zębów czy droga do pracy. To, co zwykle traktujemy jak „czas między czymś a czymś”, może stać się przestrzenią, w której wracamy do ciała i oddechu. Zamiast bezmyślnie przewijać kolejne informacje, możemy na chwilę skupić się na tym, co widzimy za oknem, jak stawiamy kroki, jak powietrze wchodzi i wychodzi z płuc. Ta zmiana perspektywy nie zabiera czasu – ona nadaje sens temu, co i tak robimy. W relacjach uważność ma szczególne znaczenie. Kiedy ktoś do nas mówi, łatwo jest słuchać tylko po to, by odpowiedzieć, a nie po to, by zrozumieć. Umysł pędzi: przygotowuje kontrargumenty, oceny, rady. Tymczasem uważne słuchanie polega na tym, że na moment odkładamy własną historię i dajemy przestrzeń tej drugiej osobie. To nie znaczy, że mamy się z nią zawsze zgadzać. Chodzi raczej o to, by naprawdę usłyszeć, co stoi za jej słowami: lęk, radość, frustracja, nadzieja. Uważność w pracy może wydawać się luksusem, zwłaszcza gdy dzień wypełniają spotkania i terminy. A jednak nawet w najbardziej zapracowanym grafiku można wpleść krótkie „mikroprzerwy” – momenty, w których odkładasz ręce z klawiatury, bierzesz kilka spokojnych oddechów, spoglądasz przez okno. To nie jest bezczynność, ale świadoma regulacja systemu nerwowego. Zamiast czekać, aż zmęczenie osiągnie szczyt, uczysz się zauważać pierwsze sygnały przeładowania. Każdy z nas ma swoją osobistą strefa inspiracji która pomaga wrócić do uważności, gdy kompletnie się w niej gubimy. Dla jednych będzie to spacer w ulubionym miejscu, dla innych – muzyka, która pomaga odciąć się od hałasu myśli. Ktoś znajdzie ją w sztuce, ktoś w ogrodnictwie, ktoś w prostym rytuale parzenia kawy. Chodzi o czynność, która pomaga zwolnić i przywraca poczucie, że życie dzieje się tu i teraz, a nie tylko w planach na przyszłość. Uważność dotyczy także tego, jak mówimy do siebie. Często jesteśmy dla siebie wewnętrznie o wiele bardziej brutalni niż dla kogokolwiek z zewnątrz. W głowie krążą zdania: „Znowu wszystko zepsułem”, „Nigdy się tego nie nauczę”, „Inni są lepsi”. Uważność nie polega na tym, że przestajemy mieć negatywne myśli, ale że zaczynamy je zauważać. Zamiast brać je za absolutną prawdę, uczymy się mówić: „Okej, pojawiła się taka myśl. Czy naprawdę chcę się nią karmić?”. W praktykowaniu uważności niezwykle ważna jest łagodność. To nie jest kolejny projekt do zrealizowania, checklista, którą trzeba odhaczyć. To proces, który ma wzbogacić nasze życie, a nie stać się kolejnym powodem do samokrytyki. Jeśli dziś udało ci się przez dwie minuty świadomie pooddychać albo naprawdę wysłuchać kogoś bez przerywania, to już jest krok. Jutro może będzie ich więcej, a może mniej – to też jest w porządku. Z czasem zauważasz zmiany: mniej rzeczy cię wytrąca z równowagi, potrafisz szybciej wrócić do siebie po trudnym dniu, łatwiej rozpoznajesz, kiedy jesteś głodny, zmęczony, przeciążony. To nie sprawia, że życie staje się wolne od problemów. Sprawia natomiast, że przestajesz być bezradnym pasażerem na rollercoasterze zdarzeń. Zaczynasz mieć wpływ na to, jak reagujesz, jak troszczysz się o siebie i innych, jak układasz swój wewnętrzny świat. Uważność w codzienności nie wymaga idealnych warunków. Wymaga jedynie gotowości, by choć od czasu do czasu zatrzymać się na tyle, by naprawdę zauważyć, że żyjesz.